امروز: ۱۳۹۸/۶/۳
www.Bohraan.com
مدیر سایت
 
دکتر سیدمجتبی احمدی

پربیننده ترین ها

جستجو
   

سيستم كاربري
E-mail
کلمه رمز
» كلمه رمز خود را فراموش كرده ايد؟
» عضويت کاربران جديد

آمار بازدیدکنندگان سایت

آب و هوا



ارسال به دوستان  نسخه چاپی
به‌مناسبت سالگرد زلزله رودبار و منجیل (٣١ خرداد‌ س:
 روزی که زمین با خاک یکسان شد!
شهریار مزیدآبادی مدرس امدادونجات
در ساعت ۳۰ دقیقه بامداد به وقت ایران  پنجشنبه، ۳۱ خردادماه ۱۳۶۹ یعنی به‌عبارتی ٢٦‌سال پیش در چنین روزی در مجاورت شهر رودبار و روستاهای تابعه در استان گیلان و شمال غرب استان زنجان زمین چنان لرزید که هیچ‌کس را یارای مقاومت نبود.  
در نخستین ساعات آخرین روزی که فصل بهار تمام شد، زمین لرزید، روستاها فرو ریخت، سقف‌ها شکست، دیوارها ترک برداشت، سنگ و چوب و آهن، دست و پا و سر و سینه مردم را کوبید.  ناگهان زمین نعره برآورد و تمام آمال و آرزو‌های ده‌ها‌هزار نفر را در زیر خاک مدفون کرد تا سرود صلح و دوستی درختان زیتون‌ تبدیل به سکوتی سنگین برای منجیل و رودبار شود‌. از کودکان گرفته تا سالمندان در چند دقیقه زیر آوار‌ها مدفون شدند‌. کابوس هولناکی که البته ایران‌زمین قبلا نیز  به خود دیده بود‌.
از چهارگوشه عالم نامه و پیام همدردی، دارو و بسته‌های غذایی به‌سوی این منطقه سرازیر شد. مردم از سراسر کشور خود را به سرزمین مصیبت‌زده رساندند و با دست خالی یا با بیل و کلنگ و هر وسیله‌ای که پیدا کردند به ماتم‌زده‌های دست و پا خسته و سرشکسته یاری دادند؛ بستگانشان را از زیر تیر و تخته و طاق‌های فروپاشیده نجات بخشیدند و مرده‌هایشان را بیرون کشیدند.  گروه‌های امدادی و متخصصان هم به منطقه سرازیر شدند و به کمک بازماندگان پرداختند. چادرها علم شد و بی‌خانمانان سرپناه گرفتند. باد، سرما و تاریکی شبانه کار را بسیار سخت می‌کرد. بالگردها یکی پس از دیگری در زمین فوتبال شهر رودبار مجروحان را جابه‌جا می‌کردند و آذوقه و مایحتاج می‌آوردند. روزهای سخت از پی هم می‌گذشت. صدها آمبولانس در جاده‌ها در رفت‌وآمد بودند و هزاران داوطلب مردمی متخصص در رشته‌های مختلف وارد شدند. بیمارستان‌های شهرهای اطراف مملو از مجروحان بود و جاده‌ها بر اثر ریزش سنگ، ترافیک شدیدی را به وجود آورد و کار امدادرسانی را دشوار کرد. هیأت‌های مذهبی دیگ‌های طبخ به راه انداختند و کار آواربرداری خیلی زود شروع شد. نخاله‌های ساختمانی و زباله‌ها همه‌جا دیده می‌شد. به‌سرعت چرخ‌های سنگین و بی‌احساس ماشین‌آلات سنگین واپسین آثار حیات را در منطقه محو خواهد کرد، خون‌ها را خواهد زدود، آبادی‌ها را خواهد روبید و حاشیه شهر‌ها را به گورستان تبدیل خواهد کرد؛ گورستان آدم‌ها، خاطره‌ها،  زندگی‌ها...  آن‌گاه نوبت به بازسازی خواهد رسید با دیوارهایی از پیش ساخته و خانه‌هایی به سبک شهری پرداخته همراه با مظاهر بی‌روح زندگی ماشینی و الگوهای سرد و بی‌عاطفه تحمیلی و اسکان‌های اجباری... آن روزها به خاطره پیوست، اما این سرنوشت همه مردمان این دیار است که در ساختمان‌هایی بنایی‌ساز با مصالح ضعیف و غیرمهندسی ساخته شده است.
 بدیهی است اگر هزینه‌های گزاف امدادرسانی و جبران خسارت‌های مادی و معنوی حوادث طبیعی نظیر سیل و زلزله در مسیر بازسازی برای ایجاد تغییرات بنیادی در حوزه شهرسازی و تمهیدات لازم برای پیشگیری از حوادث غیرمترقبه قرار گیرد، نتایج به‌مراتب بهتر از گذشته خواهد بود. زلزله ‌سال ٦٩ رودبار به‌عبارتی پیچیده‌ترین و پرخسارت‌ترین زلزله تاریخ معاصر ایران است، اما هنوز شهرهای بزرگ کشور در آزمایش سخت قرار نگرفته‌اند تا میزان تحمل آنها مشخص شود. در این میان چند سوال مهم مطرح می‌شود:  
١- آیا در مدت زمانی که گذشته، انجام مرحله پاسخگویی به زلزله یا به‌عبارتی مدیریت سوانح از سوی دستگاه‌های مسئول سریع و منظم‌تر شده است؟
٢- چند‌درصد از بافت‌های فرسوده بازسازی شده و آماده مقابله با زلزله بعدی است؟
٣- سطح آمادگی جامعه از لحاظ آموزش و مقابله با شرایط اضطراری چه میزان افزایش یافته است؟ آیا آماده هستیم؟
٤- زیرساخت‌های مناسب برای زمان اضطراری مهیا شده است؟
٥- ارتباط، هماهنگی و تقسیم وظایف سازمان‌های امدادی مسئول با یکدیگر برای فرماندهی در مرحله مواجهه با سوانح با شرایط موجود و برنامه اقدام، متناسب شده است؟
پاسخ به این سوالات میزان تاب‌آوری جامعه را برای رویارویی با سوانح  مشخص خواهد کرد. در کشوری که روزهای زیادی در ‌سال با حوادث و سوانح روبه‌رو است و روزی هوایش به‌شدت می‌وزد و روز دیگر زمینش می‌لرزد یا جاده‌هایش قرق می‌شود و متاسفانه هموطنان زیادی به این علت‌ها جان خود را از دست می‌دهند یا دچار معلولیت می‌شوند؛ اراده جمعی و مدیریت متناسب با مهندسی امدادی برای ارتقای سطح آمادگی و هوشیاری مقابله با خطر همراه با برنامه‌های عملی، راه چاره‌ای برای کاهش میزان خسارت‌هاست. 
تاريخ: ۱۳۹۵/۳/۳۱

نظر کاربران
نام:
پست الکترونیکی:
نظر شما: